فصل سوّم احكام اصطياد اجتماع سبب محلَّل و غير آن در صيد 1 - اگر مسلمان و بت پرست ، ارسال كلب كردند يا هر دو رمى كردند يا يكى ارسال و ديگرى رمى كرد در يك وقت ، حلال نمىشود به قتلِ مستند به محلِّل و محرِّم ؛ و اگر در دو وقت باشد زمان اصابت ، پس اگر دومى محلِّل بوده و اولى حياة مستقره را سلب نكرده بوده ، حلال مىشود ، و گر نه مشكل است ؛ و همچنين صورت شك در تقدّم و تأخّر ، و سلب حياة مستقره و بقاء آن ، و بايد محرز باشد استناد موت مسبوق به حياة مستقره به سبب محلِّل ، تا خارج از اشكال باشد . و از قبيل اجتماع سببين است اگر مسلمان دو كلب داشت يكى را فرستاد و ديگرى خودش رفت ، [ كه ] حلال نمىشود صيد آنها ، مگر آن كه در دو زمان بوده باشد و دومى محلِّل باشد و اوّلى سلب حياة مستقره نكرده باشد . بعض انحاء استناد به رامى 2 - و تندى باد ، مانع از استناد به رمى نيست اگر در جهت موافقهء رمى باشد ؛ و اگر در جهت مخالفه باشد و صرف كرد تير را به طرف مخالف اظهر ، عدم حليت است ، اگر مورد اتفاق معتبر بر حليت نباشد ، به جهت عدم اختصاص استناد به عمل رامى . و همچنين اگر تيرى اصابت به زمين كرد به نحو تُند و از آنجا برخاست و خورد به حيوانى و ازهاق روحش نمود ، كه بر حسب قاعده به غير مقصود در جهت مقصوده اصابت كرده ، حلال نمىشود ، اگر مورد اتفاق معتبر بر حليت نباشد ، به واسطهء عدم اختصاص در استناد به رمى .